070-3260413 lizzy@lizzydewilde.nl

Halve marathon lopen

Strakblauwe lucht, zon, rond de 12 graden, met af en toe een beetje wind. Prima omstandigheden dus om de Personal Records een beetje op te krikken. De stemming was uitgelaten. De 44.000 deelnemers (verdeeld over diverse afstanden) hadden er zin in. Wat een verschil met twee jaar geleden, toen het Malieveld één vieze modderpoel was en hagel en sneeuw genadeloos om onze bevroren oren sloegen. Nu was 40 minuten wachten in het startvak een waar genot. Gezicht in de zon, muziekje erbij, nog even een slokje drinken en lekker geen vuilniszak of oude trui nodig om de spieren warm te houden. Ideaal! Breed lachend gooiden we onze handen de lucht in voor wat gezellige foto’s en natuurlijk was de wave geen probleem. En over een paar minuten later starten dan gepland, deed niemand moeilijk.

‘Voordelig’ lopen

Daar gingen we! Eén en al adrenaline. Horloges werden ‘aangezet’ en iedereen bepaalde zijn of haar plek in de massa. Links beetje vrijhouden om de fanatiekelingen te laten passeren, rechts blijven als het tempo je daar bevalt. Zorgen dat je ‘voordelig’ loopt en geen buitenbochten neemt. Je teamgenoten in de gaten houden en natuurlijk het publiek. Waar staan je supporters? Ondertussen ook nog opletten dat je niet struikelt over een obstakel of pootje gehaakt wordt – per ongeluk! – door een mede loper. En dealen met gewetensvragen zoals: neem ik nu al mijn gelletje of over een kilometer, ga ik stoppen bij de drinkpost of sla ik ‘m over, ga ik plassen of niet en zo ja, doe ik dat al lopend (jakkes, maar scheelt tijd) of stap ik even uit.

Ik kreeg dus te maken met dat laatste dilemma. Tijdens het wachten in het startvak kon ik nog maar aan één ding denken: ik moet naar de wc. Maar die is er niet in een startvak. En er was geen weg meer terug. Ik heb nog even overwogen om ter plekke te gaan zitten. Mijn alleraardigste loopgroepmaatjes waren namelijk bereid om een kring om mij heen te vormen, zodat ik verborgen zou zijn voor de nabije wachtenden. Echter, ík zou dan weliswaar onzichtbaar zijn, mijn plas niet. Afijn. Ik besloot om de eerste de beste mobiele toiletcabine in te duiken na de start. De kans dat die vrij was, leek mij dan het grootst.

Beproeving

Ik zal je de details besparen, maar het was een beproeving. Ik werkte mij door de menigte naar links, werd bijna tegengehouden door baanwachters die dachten dat ik af ging snijden, dook het plastic hok in en kon van de stress geen druppel lozen. Uren heb ik boven het stinkende gat gehangen. Tenminste zo voelde het. Daarna moest ik mijn plek weer innemen en was ik natuurlijk mijn maatjes kwijt.

Maar ik heb heerlijk gelopen en genoten van alle aanmoedigingen, opzwepende klanken en hartelijk geklap. Dank publiek! Ik heb geen toptijd, wel een top-herinnering.